జపం, తపస్సు మధ్య తేడా ఏమిటి?

What is the difference between chanting and penance?

జపం మరియు తపస్సు అనే రెండు పదాలు ఆధ్యాత్మిక సాధనలో చాలా ముఖ్యమైనవి. ఇవి రెండూ మనస్సును పవిత్రం చేయడానికి, జీవితం యొక్క పరమార్థాన్ని తెలుసుకోవడానికి ఉపయోగపడే మార్గాలు. అయితే ఈ రెండు సాధనల స్వరూపం, విధానం, ప్రయోజనం పరంగా తేడాలు ఉన్నాయి. భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు కర్మ, భక్తి, జ్ఞానం, యోగం వంటి మార్గాలను వివరిస్తూ జపం, తపస్సు వంటి ఆచరణలను కూడా స్పష్టంగా సూచించాడు. ఇప్పుడు భగవద్గీత దృష్టిలో జపం మరియు తపస్సు మధ్య తేడాను లోతుగా అర్థం చేసుకుందాం.

జపం అంటే

జపం అంటే ఒక దైవనామం, మంత్రం లేదా పవిత్రమైన పదాన్ని పునరావృతంగా ఉచ్చరించడం లేదా మనస్సులో ధ్యానించడం. ఇది శబ్ద రూపంలో లేదా మానసిక రూపంలో ఉండవచ్చు. జపం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం మనస్సును ఒకే దిశగా కేంద్రీకరించడం. భగవద్గీతలో భగవంతుని స్మరణను అత్యంత గొప్ప యజ్ఞంగా పేర్కొంటారు. దైవనామ స్మరణ ద్వారా మనస్సు చంచలత్వం తగ్గి, భక్తి పెరుగుతుంది. మనస్సు అనేక దిశల్లో తిరుగుతూ ఉండటం వల్ల బాధలు వస్తాయి. జపం ఆ చంచలత్వాన్ని తగ్గించి, మనస్సును ఒకే లక్ష్యంపై నిలబెడుతుంది.
జపం సాధారణంగా సులభమైన సాధన. ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా చేయవచ్చు. ప్రత్యేకంగా పెద్ద ఏర్పాట్లు అవసరం లేదు. భక్తితో, శ్రద్ధతో మంత్రాన్ని జపించడం ముఖ్యం. జపంలో ముఖ్యమైనది సంఖ్య కాదు, నిబద్ధత. మనస్సు దైవ భావనతో నిండినప్పుడు జపం ఫలిస్తుంది. భగవద్గీతలో భగవంతుడు తనను స్మరించే వారికి తాను సమీపంగా ఉంటానని భావం వ్యక్తమవుతుంది. అంటే జపం ద్వారా దైవసన్నిధిని అనుభవించే మార్గం తెరుచుకుంటుంది.

తపస్సు అంటే

తపస్సు అంటే కేవలం అడవిలోకి వెళ్లి కఠినమైన వ్రతాలు చేయడం మాత్రమే కాదు. భగవద్గీత ప్రకారం తపస్సు అనేది శరీరం, వాక్కు, మనస్సు. ఈ మూడు స్థాయిలలో చేయబడే శుద్ధి సాధన. తపస్సు అనేది నియమం, నియంత్రణ, సహనం, శుద్ధి కలయిక. మన ఇంద్రియాలను నియంత్రించడం, కష్టాన్ని భరించడం, ధర్మబద్ధంగా జీవించడం కూడా తపస్సులో భాగమే.
భగవద్గీతలో తపస్సును మూడు రకాలుగా వివరిస్తారు. శారీరక తపస్సు, వాచిక తపస్సు, మానసిక తపస్సు.
శారీరక తపస్సు అంటే శరీరాన్ని పవిత్రంగా ఉంచడం, పెద్దలను గౌరవించడం, హింస చేయకుండా జీవించడం.
వాచిక తపస్సు అంటే సత్యం మాట్లాడటం, మృదువుగా మాట్లాడటం, అవసరమైన మాట మాత్రమే మాట్లాడటం.
మానసిక తపస్సు అంటే మనస్సులో శాంతి, దయ, స్వచ్ఛత, స్థిరత్వం పెంపొందించడం.
ఈ మూడు కలిసినప్పుడు తపస్సు సంపూర్ణమవుతుంది.

జపం మరియు తపస్సు మధ్య ప్రధాన తేడా

జపం మరియు తపస్సు మధ్య ప్రధాన తేడా వాటి విధానంలో ఉంటుంది. జపం ఒక నిర్దిష్ట మంత్రం లేదా నామాన్ని పునరావృతం చేయడంపై ఆధారపడుతుంది. ఇది ప్రధానంగా భక్తి మరియు ధ్యానం కేంద్రంగా ఉంటుంది. తపస్సు మాత్రం జీవనశైలిలో మార్పు తీసుకురావడం. అది కేవలం ఒక చర్య కాదు, అది నియమబద్ధమైన జీవనం. జపం మనస్సును దైవస్మరణలో నిలబెడితే, తపస్సు మన జీవన విధానాన్ని శుద్ధి చేస్తుంది.

ఇంకొక ముఖ్యమైన తేడా , జపం సులభంగా ప్రారంభించగల సాధన. ఎవరికైనా, ఏ స్థితిలోనైనా ప్రారంభించవచ్చు. తపస్సు మాత్రం కొంత క్రమశిక్షణను కోరుతుంది. ఆహారం, నిద్ర, మాట, ప్రవర్తన, అన్నింటిలో నియంత్రణ అవసరం. అందువల్ల తపస్సు కొంచెం కఠినమైన మార్గంగా భావిస్తారు. అయితే భగవద్గీత ప్రకారం అతిశయమైన తపస్సు అవసరం లేదు. శరీరాన్ని హింసించే తపస్సు సాత్వికం కాదు అని కూడా చెప్పబడింది. సమతుల్యమైన నియమ జీవనం నిజమైన తపస్సు.

ఫలితాల పరంగా చూస్తే, జపం మనస్సులో భక్తిని, ప్రశాంతతను పెంచుతుంది. ఆందోళన తగ్గుతుంది. దైవంపై విశ్వాసం బలపడుతుంది. తపస్సు మాత్రం వ్యక్తిత్వాన్ని మార్చుతుంది. అలవాట్లు మారుతాయి. ఇంద్రియ నియంత్రణ వస్తుంది. సహనం పెరుగుతుంది. జపం అంతర్గత ధ్యాన శక్తిని పెంచితే, తపస్సు ఆచరణలో స్థిరత్వాన్ని పెంచుతుంది.

భగవద్గీత ఒక ముఖ్యమైన సందేశాన్ని ఇస్తుంది. ఏ సాధన చేసినా అది అహంకారంతో కాకుండా సమర్పణ భావంతో చేయాలి. జపం చేసి గర్వపడితే అది ఫలించదు. తపస్సు చేసి ఇతరులను తక్కువగా చూసినా అది సాత్వికం కాదు. సాత్విక జపం, సాత్విక తపస్సు రెండూ వినయం, నిష్కామ భావం, దైవార్పణంతో చేయాలి.

మరొక కోణంలో చూస్తే, జపం తపస్సుకు సహాయకారి. జపం ద్వారా మనస్సు స్థిరమైతే, తపస్సు ఆచరించడం సులభమవుతుంది. అలాగే తపస్సు ద్వారా ఇంద్రియ నియంత్రణ వచ్చినప్పుడు, జపంలో ఏకాగ్రత పెరుగుతుంది. ఈ రెండు పరస్పరం సహకరించే సాధనలు. ఒకటి అంతర్గత ధ్యానాన్ని పెంచితే, మరొకటి బాహ్య ప్రవర్తనను సరిచేస్తుంది.

ఆధునిక జీవితంలో కూడా ఈ రెండింటిని ఆచరించవచ్చు. ప్రతిరోజు కొంత సమయం జపానికి కేటాయించడం ద్వారా మనస్సుకు విశ్రాంతి లభిస్తుంది. అలాగే ఆహార నియమం, మాటలో మృదుత్వం, కోప నియంత్రణ, ఇవి తపస్సు రూపాలే. అడవిలోకి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. మన దైనందిన జీవితమే సాధనా క్షేత్రం.

మొత్తానికి, జపం అనేది దైవనామ స్మరణ ద్వారా మనస్సును పవిత్రం చేసే మార్గం. తపస్సు అనేది నియమబద్ధమైన జీవన విధానం ద్వారా వ్యక్తిత్వాన్ని శుద్ధి చేసే మార్గం. భగవద్గీత బోధన ప్రకారం ఈ రెండు కూడా సమతుల్యంగా ఆచరించినప్పుడు జీవితం ఆధ్యాత్మికంగా ఎదుగుతుంది. జపం మనసుకు దైవాన్ని చేరువ చేస్తే, తపస్సు మన జీవనాన్ని దైవానికి అర్పణగా మార్చుతుంది. రెండూ కలిసి నడిచినప్పుడు సాధన సంపూర్ణమవుతుంది.